Όλυμπος - Θρύλος - Ιστορία - Χλωρίδα

Όλυμπος - Θρύλος - Ιστορία - Χλωρίδα

Ο Όλυμπος αποτελεί μέγιστο σύμβολο μύθου ιστορίας και πολιτισμού του Ελληνισμού με παγκόσμια αναγνώριση.
Η φύση και η μοναδικότητα του Θεϊκού βουνού το καθιστούν μνημείο οικουμενικής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Οι θρύλοι που το τυλίγουν από κάθε πλευρά κάτω από το άγρυπνο, κεραυνοβόλο βλέμμα του Ξένιου Δία, συντηρούν ακόμα και σήμερα αυτή τη γοητεία που ασκεί το χιλιοτραγουδισμένο βουνό.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τις άπαρτες κορυφές του διάλεξαν οι Θεοί για ησυχαστήριο και ταυτόχρονα ορμητήριο τους. Περιστοιχισμένοι από απόκρημνες πλαγιές, χιόνια που ποτέ δε λιώνουν, κρυστάλλινα νερά και το καταπράσινο της φύσης ζούσαν την αιωνιότητά τους απομονωμένοι από τις δυσκολίες και τα βάσανα των απλών ανθρώπων. Θρέφονταν με νέκταρ που τρυγούσαν απ τη παρθένα φύση του Ολύμπου, έπιναν αμβροσία και τσάϊ, λούζονταν με άλατα του Θερμαϊκού κι αιθέρια έλαια, ικανά για να διατηρούν την παντοτινή κι ανεξάντλητη δύναμή τους, ευεξία κι αθανασία.

Πέρα από τους θρύλους όμως, ο Όλυμπος αποτελεί κι έναν πραγματικό χλωριδικό παράδεισο με πάνω από 6500 είδη φυτών και βοτάνων, είτε τοπικά, είτε Ελληνικά, είτε ευρύτερα Βαλκανικά ενδημικά, γεγονός που από μόνο του κατατάσσει τον Όλυμπο στις πολυτιμότερες από άποψη χλωρίδας περιοχές παγκοσμίως.

Από την αρχαιότητα, τα βότανα εκτιμήθηκαν για τις αναλγητικές και θεραπευτικές τους ικανότητες. Σήμερα ένα ποσοστό περίπου 75% των φαρμάκων μας βασίζονται στις θεραπευτικές ιδιότητες των βοτάνων. Οι κοινωνίες μας, διά μέσου των αιώνων, ανέπτυξαν τις δικές τους παραδόσεις για να καταφέρουν να κατανοήσουν τα φαρμακευτικά βότανα και τις χρήσεις τους. Κάποιες από αυτές τις παραδόσεις και τις ιατρικές πρακτικές μπορεί να μας φαίνονται παράδοξες και μαγικές, ενώ κάποιες άλλες λογικές και ορθολογιστικές, όλες τους όμως είναι προσπάθειες να ξεπεραστούν οι ασθένειες και ο πόνος και στο τέλος-τέλος να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής και να προσφέρουν την απαραίτητη ευεξία . Αυτά με λίγα λόγια ορίζουν την βοτανοθεραπεία.